ذكر وقايع سال چهار صد و هفتاد و يكم از رحلت خير البشر در اين سال ، روميّه مدينهء زويله را كه قريب به افريقيهء مغرب بود از دست اهل اسلام انتزاع نمود . منشأ غلبهء روميّه بر مدينهء زويله آن بود كه چون امير تميم بن معزّ بن باديس هميشه از راه دريا بر روميان لشكر مىكشيد و خزاين ايشان را غارت مىنمود و بر ايشان غلبهء تمام داشت ، روميّه از دست وى به تنگ آمده از جميع بلاد خود سپاه طلبيده مدّت چهار سال استعداد و آراستگى به جنگ امير تميم بن معزّ آماده ساخته با چهار صد كشتى پر از مردان كارى ناگاه به جزيرهء قوصره ، كه از جزاير امير تميم بود ، آمده جزيره را به اندك‌توجّه در حيطهء خود درآوردند . اهل قوصره حقيقت حال قلمى نموده بر پر كبوتر بسته به جانب مهديّه ، كه پايتخت امير تميم بود ، فرستادند . چون امير تميم بر حقيقت حال اطلاع يافت فى الحال يكى از عظماى امراى خود ، كه نامش عثمان بن سعيد بود و مشهور به « مهر » ، از راه دريا به دفع ايشان فرستاد . امّا در اثناى آنكه عثمان مهر خواست كه متوجّه آن صوب گردد يكى از امراى تميم كه او را « عبد اللّه بن منكوب » گفتندى ، به واسطهء عداوتى كه ميانهء او و عثمان مهر بود مانع آمده نگذاشت كه عثمان متوجّه دفع ايشان شود . و چون در رفتن عثمان ، اندك فتورى ظاهر شد روميّه دليرى نموده خود را به كنار مدينهء زويله رسانيدند و از كشتيها بيرون آمده تمامى شهر زويله را نهب و غارت نموده اكثر اهالى او را از زن و اطفال اسير گرفتند . چون تميم ، از مقاومت ايشان عاجز آمد ، بالضّروره بر مبلغ سى هزار دينار مصالحه نموده جميع اسيران را از ايشان بازگرفت . و اين از جمله عادات امير تميم بود كه اگر شخصى بر ولايت او استيلا مىيافت ، كه او از دفع او عاجز بود ، البتّه آن مقدار كه مقدور و ميسور او بود زر مىداد